Previous month:
september 2010
Next month:
november 2010

Kleine meisjes worden snel groot

Ineens is het moment daar, dat je beseft, nu wordt ze toch echt wel groot.

Enkele weken geleden begonnen ze op school met touwtjespringen, de jufkes draaien en zingen en vooral de oudste kleuters worden laaiend enthousiast. Zo enthousiast dat Linde niet meer gewoon rondstapt maar rondspringt, al tellend en zingend van "op mijn huisje staat geschreven hoeveel jaar ik worden zal... één twee drie vier....... haar record tot nu is 20. Meerdere keren per dag vind je ons terug in de "springkamer", één uiteinde van het springtouw aan de stoel en aan het andere uiteinde, ik.

Touwtje springen 001

Touwtje springen 002

vergeef me deze wazige foto's, maar ik verzeker jullie, goeie foto's trekken, draaien en zingen tegelijk dat is geen makkie

Als ik niet in de springkamer ben, dan ben ik ook wel eens in de keuken te vinden samen met Linde. Vandaag maakten we heerlijke scampis uit het boek van sos piet. Het receptje vroeg om 2 eetlepels ketchup bij de saus . Dat vond Linde wel erg grappig: ketchup in de saus, dat is toch gek he mama. En voor ik verder kon lezen met het recept zei ze: mama moet ik eens een mopje vertellen? Een mopje dacht ik bij mezelf, is dat niet iets voor grote meisjes? Oh oh dat is waar ook ik heb al een grote meid, een grote meid die kan springtouwen. Natuurlijk wil ik graag je mopje horen, vertel maar....... en daar kwam het mopje van de tomaten die platgereden werden door een vrachtwagen en ketchup werden. Geloof me die is echt geweldig, niet als ik ze vertel natuurlijk, maar wel als ze uit een kindermondje van 5 komt. Het ritme was gezet want daar volgde de tweede mop al , van het konijntje dat bij de bakker om worteltaart vraagt, elke dag opnieuw, maar de bakker heeft geen worteltaart, tot op een dag de bakker wel worteltaart heeft en het konijntje vraagt, hebt u worteltaart? Ja antwoord de bakker, waarop het konijntje dan zegt, VIES Hé !!  hihhihihihihihihihihihi

Die eerste mopjes, oooh wat zijn die hilarisch en bovenal vindt ze haar eigen mopjes ook erg grappig en loopt ze tijdens en nadien mee te lachen. Heerlijk is dat.

Wat heerlijk om kleine meisjes groot te zien worden.

Linde en poes 003


Dinsdagen

"Veel gebeurt er niet meer op je blog zei mijn schatteke gisteren."

Dat klopt ja, voor de blogwereld lijkt het stilletjes, maar u weet natuurlijk dat ik hier nog steeds even druk bezig ben met mama zijn, kapperschool, bedrijfsbeheerexamen doen, poetsen, kadootjes maken, verbouwingsplannen maken, theekransen en een heus teacup project. Had ik jullie trouwens al verteld van die theekransen?

Op dinsdagochtend ben ik nooit vrij, dan kan ik geen andere afspraken hebben want dan is het theekrans. Een gezellig samenzijn met enkele mama's van school, om de beurt zetten we ons huis open en zitten we rond de tafel met ons tasje thee ( oké sommige met koffie) en onze handwerkjes. We breien, haken, naaien, babbelen,drinken en lachen de ochtend rond. Op dinsdag word ik helemaal opgeladen.

Tijdens zo één van die dinsdagochtenden kregen we het fantastische idee om handwerkjes te gaan maken voor de komende herfstbeurs. Ideetjes uitgewisseld, patroontjes gezocht en deadlines opgesteld. Maar het idee kreeg al snel een extra dimensie en het werd bekroond als ons  teacup project.Teacup is trouwens de naam die we onszelf gegeven hebben. Het project is nog in volle ontwikkeling en ik mag er dus nog niets over verklappen. Wat ik al wel kan zeggen is dat het op zondag 21 november de grote "officiële onthulling" is.

Het kan dus zijn dat het tot die tijd nog wat stilletjes blijft hier op de blog, met stilletjes bedoel ik niet een blogpauze, nee natuurlijk spring ik van tijd tot tijd wel even binnen.

Theekrans


Ja-doos

Een collega kapperstudente stapte vorige zaterdag in het huwelijksbootje ! Tijd voor kadootjes dus.

Ja doos 001

Ja doos 003

Of het pas getrouwde koppeltje theedrinkers zijn, wist ik niet maar ik vond het gewoon leuk die vrouwen- en mannenthee. ( Ik ben trouwens erge fan van de mannenthee ;-) nee echt, die heeft een iets zoetere smaak vind ik).

Sinds enige jaren geef ik vaker en vaker handgemaakte kadootjes. Het geeft me zoveel meer voldoening, ook al is het soms wel even spannend want begin ik veel te laat en komt de deadline in het gedrang. Maar dat houd me niet tegen want de tijd die ik steek in het maken van het kadootje is voor mij erg bijzonder, Op die manier kan ik me helemaal verbinden met de persoon en de gebeurtenis.

Deze week hoorde ik een nogal bijzonder verhaal over ( ik zal het proberen kort samen te vatten) een russische vrouw die een boek heeft geschreven over haar levenswijsheden en daarin stond,  wanneer je een zaadje zaait in je moestuin je deze eerst 9 minuten in je mond dient te houden zodat het zaadje kan opslaan wat jou tekorten zijn, zodat wanneer het aan het groeien is, die extra bestanddelen ontwikkelt die voor jou noodzakelijk zijn. Wanneer je deze plant dan opeet, je voedingsstoffen binnenkrijgt die je tekort hebt.

Ik vond het erg grappig om te horen, maar het verhaal is blijven hangen en hoe meer ik erover nadenk, hoe mooier ik het vind. Zo zie je maar dat je aan iets simpel veel meer kan toevoegen, iets wat meer "waarde" heeft.

En dat is nu net wat ik ervaar bij het geven van een handgemaakt kadootje.

Tijd, verbondenheid, creativiteit, passie, geluk, aandacht,....  het steekt allemaal mee in het kadootje en vindt zijn weg

 


zonnebloemoogst

De zonnebloemen hangen al een tijdje met hun kopjes omlaag, dat wilde ik graag nog even zo houden omdat de zaadjes zeker goed kunnen rijpen. Maar zaterdag was het voor de grootste zonnebloem allemaal wat te zwaar en liet ie zijn kopje tot op de grond vallen ( dat gebeurt bij mij ook wel eens ). Dus moesten we ingrijpen en haalden we voorzichtig de bloem eraf om zo nog even wat verder te laten drogen en daarna de zaadjes te oogsten voor een nieuw zonnebloemseizoen.

Zonnebloemen 005

De zonnebloem is zelfs groter dan onze pompoen !!

Zonnebloemen 006

en s'avonds maakten we het gezellig binnen en aten we quiche

Zonnebloemen 007