Je kent het vast wel als mama, dat je peuters/kleuters je steeds nadoen en immiteren. Zo ziet Linde me al vier en een half jaar breien. De dag dat ze zou vragen om ook eens te mogen breien zou sowieso ooit eens gebeuren. Enkele weken geleden zat ik rustig in de zetel te breien en volgt er volgend gesprekje:
Linde: Mama, mag ik breien?
Ik: Natuurlijk mag dat. ( en ik geef haar twee breinaalden zonder wol) Deze vraag is er namelijk al veel geweest en dan zit ze gezellig naast me en beweegt vrolijk met haar stokjes heen en weer over elkaar)
Linde: Nee mama, ik wil echt breien met wol zoals jij.
Ik: Oh ok dat is goed. ( dus ik bevestig de wol aan de priem met het gedacht dat ze wat zou spelen en de wol er wat ronddraaien)
Linde: NEEEEE mama, echt zoals jij !
Ik: Ohlala, jij wil echt breien ! Ok we zullen het samen eens proberen ( met in mijn achterhoofd dat ze hier nog veel te jong voor is maar ik wil haar enthousiasme graag beantwoorden)
Ik zet 5 steken op de priemen en doe de eerste steek voor met het versje:
Kom maar binnen door het deurtje,
snel een dasje omgedaan,
door het deurtje weer naar buiten,
en uit wandelen gegaan.
Ik wil de tweede steek ook nog voordoen, waarop ze zegt, oke oke oke ik weet het. Ik overhandig de priemen aan haar en met een grote zekerheid breit ze de volgende steek, de priemen liggen in haar handen alsof ze het altijd gedaan heeft, het draadje eromheen draaien gaat met een echte breizwier. Ik zit daar in de zetel te zitten en te zitten , te kijken en me te verwonderen aan mijn 4 jarig dochtertje die vrolijk zit te breien.
Linde: Mama dit wordt een schaaltje voor Maya.
Het breien bleef maar doorgaan en het sjaaltje was na twee weken klaar. Linde koos een mooie knoop v en Maya was zeer tevreden met haar nieuwe, warme sjaal.
Gisteren wilde ze een nieuw werkje opzetten en dit keer worden het handschoentjes voor Maya !
Dat wil dus zeggen dat we met z'n vijven aan het familielam gaan breien ! joepie ;-)